071

Sonnet LXXI
by William Shakespeare

No longer mourn for me when I am dead
Than you shall hear the surly sullen bell
Give warning to the world that I am fled
From this vile world, with vilest worms to dwell:
Nay, if you read this line, remember not
The hand that writ it; for I love you so
That I in your sweet thoughts would be forgot
If thinking on me then should make you woe.
O, if, I say, you look upon this verse
When I perhaps compounded am with clay,
Do not so much as my poor name rehearse.
But let your love even with my life decay,
Lest the wise world should look into your moan
And mock you with me after I am gone.


Όταν πεθάνω, για μένα η καρδούλα σου μην κλάψει,
Πιο πολύ απ’ όσο η σκυθρωπή καμπάνα θα σημαίνει,
Πως ψυχή μου απ’ τον άθλιο κόσμο έχει πετάξει
Και με τ’ αθλιότερα σκουλήκια πια θα μένει.
Όχι, αν διαβάσεις αυτούς τους στίχους, μη θυμηθείς
Το χέρι που τους έχει γράψει, γιατί τόσο σ’ αγαπώ
Που απ’ τη γλυκιά σου σκέψη προτιμώ να ξεχαστώ
Παρά με την ανάμνησή μου θλίψη να σου προκαλώ.
Κι αν, λέω, διαβάσεις κάποτε το ποίημα αυτό
Όταν εγώ με τον πηλό θα έχω ζυμωθεί,
Μην αναφέρεις τ’ όνομά μου το φτωχό.
Καλύτερα η αγάπη σου μαζί μ' εμένα να χαθεί.
Μη δει το πένθος σου, ο φρόνιμος κόσμος, το πικρό
Και μας χλευάσει και τους δυό.

Απόδοση από τον Κώστα Ζαννή